Rotterdam CS

Rotterdam CS

BLOG | Sander Gelinck In de categorie Transformatie anders deze keer Rotterdam CS. Tussen 1994 en 2004 kwam ik zo’n vijf dagen per week door het gebouw van architect Sybold van Ravesteyn uit 1957. Het gebouw was met het Groothandelsgebouw (waar mn voormalig werkgever SEV later naartoe ging) de aanraakbare herinnering aan de wederopbouw en daarmee de oorlog in Rotterdam. Eerlijk gezegd was het station niet veel meer dan een saaie hal, waar je alleen kwam als je in of uit die lange donkere tunnel naar een van de treinsporen moest. Een enkeling daargelaten die op perron nul moest zijn. Als je moest wachten (trein gemist) was er de Bruna in de hoek. En later (vooruitgang) twee winkeltjes voor sokken en CD’s. Als je geluk had trof je een levend toneelspel. Iemand met haast om een trein te halen, te weinig loketten (voor de jonge lezers: vroegur moest je een kaartje kopen aan het loket) en aan het loket een dame van middelbare leeftijd die alvast alles wilde weten van de reis naar haar dochter volgende week dinsdag.
Maar wat pas echt indruk maakte waren die paar momenten dat ik op afspraak e/o reisgenoot wachtend in die tunnel de stroom aan mensen zag langskomen. Een paar intercity’s tegelijk en je weet wat de macht van de massa betekent. Ook als het geen voetbalsupporters zijn: de massa is letterlijk beangstigend.
Miljoenen, zo niet miljarden, reizigers moeten er in die vijftig jaar (het gebouw werd in 2007 gesloten en het jaar erop gesloopt) zijn gepasseerd. Hoe anders is het station nu, bijna opgeleverd. Een en al licht, lucht en openheid zou de architect zeggen. De Bruna is er nog, met zeker nog drie andere boekwinkels. Waaronder hele leuke, waarin de tijdschriften als broodjes bij de bakker worden aangeboden. Maar wat vooral opvalt is de eindeloze rij snelle koffie- en eettentjes. Goed voor de nering en heel efficient ontbijten, lunchen of avondeten als je toch moet wachten. Voor het ervaren van de macht van de massa moet je nu naar andere plekken.

4 maart 2013, in de trein vanaf RCS

468 ad

3 Comments

  1. saaie hal? Er valt een hoop positiefs te zeggen over het nieuwe station, maar dat de oude hal saai was, en de nieuwe licht… dat herken ik totaal niet. Voordat er in de vorige hal een ongelukkige serie winkeltjes werden neergezet was het een prachtig ‘venster op de stad’, de hal (loketten, klok, megapui) was prachtig gedecoreerd, hoogtepunt was het gegolfde, indirect aangelicht plafond. Een hoogtepunt in het werk van Van Ravensteijn. Misschien dat dat nog gaat veranderen, maar voorlopig vind ik de entreehal erg donker, de (letterlijk) oogverblindende verlichting ten spijt. Kwestie van inregelen? Ik hoop het maar.

  2. Erg leuk en erg herkenbaar. Ik heb van het Rotterdam Centraal gebruik gemaakt van 1984 tot en met 2007, vlak voor de sloop ben ik uit Rotterdam vertrokken. Wat ik me inderdaad herinner is de rij voor de kassa’s, ik had geen OV-jaarkaart en dan net op tijd de trein halen…..
    En wat ik me herinner is uit de tunnel komen en dan turen of ik tram 5 naar het Willemsplein zag aankomen en zo ja: hollen. Dus rotterdam centraal stond symbool voor hollen of stilstaan.

  3. Wat zeg je nou Sander? Een saaie hal van Sybold van Ravesteyn?? Het was een prachtig venster op de dynamische stad (voor de vercommercialsering), en een enorm lichte open hal. Voor mij als Rotterdammer indertijd was het een van de landmarks van de stad. Geen kneuterigheid maar zakelijkheid, niet lullen maar poetsen. Werkelijk een schande dat dit wederopbouwmonument gesloopt is. Met een beetje fantasie van architecten en opdrachtgevers had dit prima herbestemd/getransformeerd kunnen worden, met nieuw ruime tunnels en een actuele (zucht) comerciele strip winkels. Dat had het een lichtend voorbeeld voor herbestemming kunnen zijn.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *